Blokady komunikacyjne

„To, co mówicie do dziecka, czego go uczycie,
samo w sobie nie czyni na mim jeszcze żadnego wrażenia.
We wnętrzu dziecka znajduje się natomiast odzwierciedlenie tego,
jacy wy sami jesteście, czy jesteście dobrymi ludźmi,
czy też może jesteście źli, gniewni – i to ujawniają wasze gesty.
Mówiąc zwięźle: wszystko, co sami czynicie,
odzwierciedla się w nim”.
R. Steiner

Do miłości, samodzielności, szacunku do innych nie da się wychować przymuszaniem, zniewoleniem, brutalnością, czy naruszaniem godności osobistej dziecka. Jednym z błędów popełnianych przez rodziców jest niejasne sformułowanie tego, czego faktycznie oczekujemy.

Dobrze jest posługiwać się w sposób następujący:

  • OCZEKUJĘ OD CIEBIE…
  • ZALEŻY MI…
  • POTRZEBUJĘ…

WŚRÓD NIEKORZYSTNYCH METOD POSTĘPOWANIA MOŻEMY WYRÓŻNIĆ:

  • Groźbę (wręcz zaproszenie do powtórzenia zakazanego czynu),
  • Przekupstwo (nie zachęca do stałego podejmowania działań),
  • Obietnice (relacje powinny być oparte na zaufaniu),
  • Krytykę, sarkazm (atak budzi zawsze kontratak, uniemożliwia porozumiewania się)

Zachęcanie dziecka do współpracy wiąże się z problemem stawiania mu ograniczeń. Przy stawianiu ograniczeń najczęściej popełniamy kilka błędów (blokad komunikacyjnych):

  • Zwracamy uwagę w trakcie sprzeczki, w złości,
  • Restrykcje zazwyczaj są nieadekwatne, chaotyczne, obraźliwe,
  • Zapominamy, że dziecko z powodu silnych uczuć nie jest w stanie słuchać (targają nim silne uczucia),
  • Stosujemy słowa, które wzmacniają opór, niż skłaniają do porozumienia.

Na podstawie „Szkoły dla rodziców i wychowawców’” J. Sakowskiej opracowała J.Poralla